Ամեն երեկո, երբ հայրս վերադառնում է աշխատանքից և զանգը տալիս է, ես ու եղբայրս վազում ենք դեպի դոմոֆոն, համոզվելով որ նա է, բացում ենք դուռը։ Ներս մտնելու պես վերցնում ենք պայուսակը, որտեղ իր համակարգիչն է և այլ աշխատանքային փասթաթղթեր և համեղ կոնֆետներ ինձ և եղբորս համար։ Եվ այդ պահին սկսվում է մեր ընտանեկան կինոն, մայրս անվերջ ասում է, որ չուտենք քաղցր, հայրս էլ ասում է բերել է որ ուտենք։ Եվ այդպես ամեն օր, տարին տասերկու ամիս դատարկում ենք հայրիկս “քաղցր” պայուսակը։