Մի ընտանիքում կույր մարդ կար, որին տալիս էին ամենաընտիր կերակուրը, հագուստը, անկողինը՝ ամեն, ամեն ինչ, բայց գիշեր-ցերեկ թնկթնկում էր ու դժգոհում, որ իր հետ շատ տմարդի են վարվում։

Ընտանիքի մյուս անդամները եթե ջուր էին խմում, ապա կույրին կաթ էին տալիս, յուրաքանչյուրը բավարարվում էր մի աման ապուրով, բայց կույրին երեքն էին տալիս։

Նրանք կես նկանակ հաց էին ուտում, իսկ կույրը՝ երեք։

Բայց միևնույն էր, նա ողբում էր շարունակ և անիծում իր բախտը։

Եվ կույրի ծնողները, չդիմանալով նրա թնկթնկոցին, շատ բարկանում և մորթում են իրենց միակ գառը, խորովում են և սկյուտեղով մատուցում։

Կույրը հոտվտում է, հետո շոշափելով ուզում է չափը իմանալ։ Վերջապես սկսում է ուտել։

Առաջին պատառը կուլ տալիս ասում է.

-Եթե էսքանը ինձ եք տալիս, հիմա ո՞  վ գիտի ամեն մեկիդ մի ոչխար է հասել։

Առաջադրանքներ

1. Ընթերցի՛ր առակը և մեկնաբանի՛ր:
Առակը ասում է, որ պետք է լինել շնորհակալ ընտանիքի անդամներկ խնամքի, հոգատարության համար։
2. Բնագրից օգտվելով, բնութագրի՛ր առակի գլխավոր հերոսին:
Անշնորհակալ, կասկածամիտ, դժգոհ, նախանձ։
3. Առակի ասելիքը բնորոշող առած-ասացվածքներ գտի՛ր:
Ով աշխատի՝ նա կուտի։

Жил на свете маленький волшебник. Хотя он был маленьким, но он решал очень большие проблемы. Он спасал все человечество от наводнений, цунами, землетрясений. Но больше всего его любили за то, что он останавливал все войны. Люди никогда не умирали молодыми, они жили счастливо до глубокой старости. Время шло, а люди все думали, что волшебник всегда будет решать их проблемы. Но со временем волшебник устал от неблагодарных людей и исчез. Но сейчас он очень нам нужен, ВОЛШЕБНИК, отзовись!!!