У девочки Ани есть кошка. Она очень любит рыбу. У кошки есть котята, они любят молоко. Аня часто играет с котятами, делает бантик и тянет на ниточки. А маленькие котята думают, что это мышка.

Ես տանը պահում եմ փոքրիկ մոխրագույն գերմանական գերմանամուկ։ Նա շատ խնամք չի պահանջում, բայց կան որոշ խնամքի, կերակրման, ֆիզիկական ակտիվության ապահովման առանձնահատկություններ։ Տեսանյութում պատմել եմ դրանց մասին, սակայն գերմանամուկի փոխարեն ասում եմ “хомяк”, քանի որ այդպես ավելի կարճ է։

Իմ տանից դպրոց ճանապարհը կազմում է 7.9 կմ, 10 րոպե մեքենայով։

Երևանից Շուշի՝ 330 կմ, 5 ժ 19 ր, անցնում է Կոտայքի և Գեղարքունիքի մարզերով։

Երևանից Գյումրի՝ 121 կմ, 1 ժ 59 ր, անցնում է Արագածոտնի մարզով։

Հրազդանից Կապան՝ 318 կմ, 5 ժ 58 ր, անցնում է Գեղարքունիքի և Վայոց ձորի մարզերով։

Հայաստան ասելիս այտերս այրվում են,
Հայաստան ասելիս ծնկներս ծալվում են,
Չգիտեմ ինչու է այդպես:
Հայաստան ասելիս շրթունքս ճաքում է,
Հայաստան ասելիս հասակս ծաղկում է,
Չգիտեմ ինչու է այդպես:
Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են,
Հայաստան ասելիս թևերս բացվում են,
Չգիտեմ ինչու է այդպես:
Հայաստան ասելիս աշխարհը իմ տունն է,
Հայաստան ասելիս էլ մահը ո՞ւմ շունն է…
Կմնամ, կլինեմ այսպես:

Учил я одну маленькую девочку Иринушку читать и писать. Была она большая умница. Мы выучили с ней все русские буквы, могли уже читать и писать. Оставалась у нас только одна буква, самая последняя, – буква я”. Я, как всегда, показал Иринушке букву и сказал:

• А это вот, Иринушка, буква „я”.

Иринушка с удивлением на меня посмотрела и говорит:

• Ты?
• Почему „ты”? Я же сказал тебе: это буква „я”.
• Буква „ты”?
• Да не „ты”, а „я”.

Она ещё больше удивилась и говорит:

• Я и говорю „ты”.
• Да не я, а буква „я”.
• Не ты, а буква „ты”?

Ну что же с ней делать? Как же ей объяснить, что „я” – это не я, это только буква.

• Хорошо, – сказал я. – Можешь идти гулять.

На другой день Иринушка пришла на урок, открыла букварь и быстро-быстро прочитала:

• Тыкову дали тыблоко.
• Что такое? Какому Тыкову? Какое тыблоко?

Посмотрел я в букварь, а там написано: „Якову дали яблоко”. Вам смешно? Я тоже, конечно, посмеялся. А потом говорю:

• Яблоко, Иринушка, яблоко, а не тыблоко. Она удивилась и говорит:
• Яблоко? Так это, значит, буква „я”?
• Да, правильно. Это буква „ты”, – сказал я радостно.

Конечно, нехорошо, говорить неправду, но если бы я сказал „я”, а не „ты”, может быть, Иринушка так всегда и читала бы вместо „яблоко” – „тыблоко”, вместо „язык” –„тызык”.

А Иринушка теперь уже большая и давно знает все буквы.

1.Найдём в рассказе „Буква „ты” антонимы к словам. Составить предложения с найденными антонимами. 

Маленькая-большая, первая-последняя, меньше-больше, плохо-хорошо, грустно-весело, правда-неправда, закрыть-открыть.

Большое дерево росло напротив нашего дома.

Послледний день календаря 31 декабря.

Я больше всего люблю летние каникулы.

Я хорошо играю в шахматы.

Мне весело играть с друзьями.Нельзя говорить неправду.

Нельзя открывать дверь незнакомцам.

2. Образуйте множественное число

Мама-мамы, сад-сады, шкаф-шкафы, стол-столы, студент-студенты, журнал-журналы, рыба-рыбы, подъезд-подьезды, фильм-фильмы, лифт-лифты, комната-комнаты, диван-диваны, кабинет-кабинеты, класс-классы, университет-университеты, ресторан-рестораны, фирма-фирмы, стадион-стадионы, нота-ноты, ваза-жазы, игра-игры, театр-театры.

3. Поставьте существительные во множественное число

Аптека-аптеки, салат-салаты, нож-ножи, врач-врачи, шкаф-шкафы, телефон-телефоны, библиотека-библиотеки, журнал-журналы, бабушка-бабушки, брат-братья, цифра-цифры, ресторан-рестораны , ручка-ручки, карандаш-карандаши.

Մի ընտանիքում կույր մարդ կար, որին տալիս էին ամենաընտիր կերակուրը, հագուստը, անկողինը՝ ամեն, ամեն ինչ, բայց գիշեր-ցերեկ թնկթնկում էր ու դժգոհում, որ իր հետ շատ տմարդի են վարվում։

Ընտանիքի մյուս անդամները եթե ջուր էին խմում, ապա կույրին կաթ էին տալիս, յուրաքանչյուրը բավարարվում էր մի աման ապուրով, բայց կույրին երեքն էին տալիս։

Նրանք կես նկանակ հաց էին ուտում, իսկ կույրը՝ երեք։

Բայց միևնույն էր, նա ողբում էր շարունակ և անիծում իր բախտը։

Եվ կույրի ծնողները, չդիմանալով նրա թնկթնկոցին, շատ բարկանում և մորթում են իրենց միակ գառը, խորովում են և սկյուտեղով մատուցում։

Կույրը հոտվտում է, հետո շոշափելով ուզում է չափը իմանալ։ Վերջապես սկսում է ուտել։

Առաջին պատառը կուլ տալիս ասում է.

-Եթե էսքանը ինձ եք տալիս, հիմա ո՞  վ գիտի ամեն մեկիդ մի ոչխար է հասել։

Առաջադրանքներ

1. Ընթերցի՛ր առակը և մեկնաբանի՛ր:
Առակը ասում է, որ պետք է լինել շնորհակալ ընտանիքի անդամներկ խնամքի, հոգատարության համար։
2. Բնագրից օգտվելով, բնութագրի՛ր առակի գլխավոր հերոսին:
Անշնորհակալ, կասկածամիտ, դժգոհ, նախանձ։
3. Առակի ասելիքը բնորոշող առած-ասացվածքներ գտի՛ր:
Ով աշխատի՝ նա կուտի։

Жил на свете маленький волшебник. Хотя он был маленьким, но он решал очень большие проблемы. Он спасал все человечество от наводнений, цунами, землетрясений. Но больше всего его любили за то, что он останавливал все войны. Люди никогда не умирали молодыми, они жили счастливо до глубокой старости. Время шло, а люди все думали, что волшебник всегда будет решать их проблемы. Но со временем волшебник устал от неблагодарных людей и исчез. Но сейчас он очень нам нужен, ВОЛШЕБНИК, отзовись!!!

Հայկի և Բելի մասին առասպելը, պատմականանալով, կապվել է հայկական ցեղերի կամ նախահայրերի և նրանց հարավային հարևանների (ասորեստանցիներ կամ բաբելացիներ) հետ և վերածվել է դյուցազնավեպի։ Աղեղնավոր Հայկը հայ ցեղի նախնին է, իսկ բռնակալը Բելը՝ սեմական ժողովուրդների արեգակնային աստվածը կամ Ասորեստանի թագավորը։ Վերջինս հպատակեցնում է բոլոր հսկաներին ու ժողովուրդներին։ Հայկը չի հպատակվում նրան: Իր տոհմով Բաբելոնից գալիս է Արարադ երկիրը, ապա անցնում է Հարք, հիմնում իր անունով բնակավայր՝ Հայկաշեն և բնակվում այնտեղ։ Տիտանյան Բելը դեսպան է ուղարկում Հայկի մոտ՝ առաջարկելով հնազանդություն և խաղաղություն։ Հայկը մերժում է: Բելը մեծ զորքով մտնում է Արարադ երկիրը։ Ճակատամարտում Հայկն իր երեքթևյան նետով սպանում է Բելին։ Ըստ վեպի՝ Հայկից սերում են հայերը, իսկ նրա բնակած երկիրը կոչվում է Հայք։ Կռվի վայրը Հայկն անվանում է Հայոց ձոր։ Պատմությունը հիշվում է Մովսես Խորենացու (V դար) և Սեբեոսի (VII դար)պատմություններում, իսկ առանձին պատառիկներ՝ Անանիա Շիրակացու, Ջիվանշիրի,Վանական Վարդապետի և ուրիշների երկերում, նաև ժողովրդական զրույցներում: ԸստՄովսես Խորենացու՝ Հայկը գանգրահեր, վայելչակազմ, զվարթ աչքերով, ուշիմ ու խոհեմ,քաջ, երևելի և ազատասեր դյուցազն է: Հայկի և Բելի բանակների միջև ճակատամարտը տեղի է ունեցել Վանա լճի, Ք. ա. 2492 թ.: Հայ ժողովուրդը Հայկի անունով է կոչել Օրիոնհամաստեղությունը: «Գեղապատշաճ», «Խայտակն», «Քաջագանգուր», «Վարսագեղ»անուններով փառաբանվող Հայկը երբեմն նույնացվել է Հրատ (Մարս) մոլորակի հետ:

Բարև, ես Հայկն եմ։ Ծնվել եմ Երևանում, բայց ծագումով Գյումրիից եմ։ Հայրս և մայրս գյումրեցիներ են, նրանք ծնվել են նախկին Լենինական,ներկայիս Գյումրի քաղաքում։ Գյումրին ունեցել է տարբեր անվանումներ՝ ի սկզբանե Կումայրի, հետագայում մինչև 1840 թվականը՝ Գյումրի,  1840-1924 թվականներին՝ Ալեքսանդրապոլ, 1924-1990 թվականներին՝ Լենինական, 1990-1992 թվականներին Կումայրի), բնակչության քանակով ու մշակութային նշանակությամբ Հայաստանի երկրորդ քաղաքն է։ Գյումրին Հայաստանին տվել է մշակույթի այնպիսի մեծագույն գործիչների, որոնցից են գրողներ Հովհաննես Շիրազը, Ավետիք Իսահակյանը և դերասան Մհեր Մկրտչյանը:

Գյումրին շատ դժվար օրեր է ունեցել, բայց գյումրեցիները միշտ շատ կատակասեր են եղել, կան ու կլինեն։ Ներկայիս ամենա տարածված հումորներից է․ Գյումրեցի սպան պատահաբար հանդիպում է կամավորականների ջոկատով Արցախ գնացած հորը ու զարմացած ասում. « Ի պա դու էլ ես եկել», հայրը լուրջ դեմքով .«իշու ձագ, կարո՞ղ է գիտես հայրենասեր մորդ ես քաշել»: 

ՀՀ-ն հյուսիսում սահմանակից է Վրաստանին (Թբիլիսի), արևելքում՝ հայկական երկրորդ պետությանը՝ Արցախի Հանրապետությանը, արևելքում և հարավ-արևմուտքում՝ Ադրբեջանին (Բաքու) և նրա կազմի մեջ մտնող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետությանը, հարավում՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետությանը (Թեհրան), արևմուտքում՝ Թուրքիային (Անկարա): Սահմանագծի ընդհանուր երկարությունը 1422 կմ է: Առանձնահատկություն է, որ պետական սահմանի ամենաերկար երկու հատվածները՝ Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հետ, «փակ» են: